روز نکبت
امیر خوشسرور
۷۷ سال پیش در چنین روزیست که دولت حرامزادهی اسرائیل در سازمان ملل(!) به رسمیت شناخته شد که بهحق در تاریخِ خاورمیانه به #روز_نکبت نامگذاری شده است.
بیراه نیست که در سالگرد این نکبتِ تاریخی نگاهی بیاندازیم به روش، منش و بینشِ #صیهونیسم. با این توضیحِ مختصر که در باور صیهونیستهای جنایتپیشه، آنهایی که شعارِ کذایی «نه غزه نه لبنان؛ جانام فدای ایران» را با افتخار سر میدهند، آنهایی که پس از ۷ اکتبرِ ۲۰۲۳ آیهی آسمانیِ #سر_مار_در_تهران_است را بر سر هر آنکس که میگفت ۷۷ از ۴۵ بزرگتر است، میکوبیدند و... «ناانسان»هاییاند شبیه به انسان که برای خدمت به قوم برگزیده آفریده شدهاند!
باری! فلسطین، «آرمان» است؛ آرمانِ انسان و انسانیت در مواجهه با توحش افسارگسیختهی «گرگ انسان»، آرمانِ مبارزه برای رهایی نوع بشر در هر گوشهای از این کرهی خاکی، آرمانِ همبستهگی با مظلوم در هر نقطه از زمین که خونِ مظلوم بر زمین ریخته شده است، آرمانِ نفیِ استثمار و... و فلسطین، آرمانِ «شرم» است؛ با شرم زیستن در تمامیِ زندهگی تا دمِ مرگ در مقابل نگاهِ آن کودکِ بلوچ و کورد و عرب و... و آن کودکِ زادهشده در افغانستان و سوریه و یمن و لبنان و #غزه.
«خوزه موهیکا»؛ ملقب به «پهپه»، رئیسجمهورِ کمونیست و مرحومِ اوروگوئه در آخرین گفتوگویاش با روزنامهی اسپانیایی «الپائیس»، ایدهی تغییر جهان و مبارزه در راستای آن را به «جنون» تعبیر کرده بود. و بهراستی برای انسان ماندنِ انسانِ خاورمیانهای همیشه زیسته در جنگ در زمانهای که از دلِ نکبتِ آشوویتس و...، نکبتِ صیهونیسم بیرون آمده است چه چیزی مقدستر از «جنونِ تغییر» است حتا اگر در هنگامهی مرگ اعتراف کنیم که «من خودم را وقفِ تغییر جهان کردم، و هیچچیز این لعنتی را تغییر ندادم»؟!
برای «شبهانسانها» و ایضاً آنهایی که از وادیِ جنون به ورطهی عقل گام نهادهاند، بر بسترِ خونِ زن و مرد و پیر و جوانِ فلسطین خواب آرام و آرامتر و آرامترین آرزو میکنیم.
Comments
Post a Comment