فصلِ فریادِ آواره‌ها

زنده باد اقلیت ! در ستایشِ چپ رادیکال     امیر خوش‌سرور   به‌ احترامِ پرویز قلیچ‌خانی در زمانه‌ای که «اکثریت» به معیارِ حقیقتِ سیاسی تبدیل شده است، دفاع از اقلیت نامعمول، نامحبوب و نابه‌هنگام به‌نظر می‌رسد. نظم موجود دائماً ما را به سازگاری فرامی‌خواند؛ به پذیرشِ آن‌چه موجود است، به احترام به آن‌چه اکثریت می‌پذیرد و به باور به این‌که افقِ سیاست در بهترین حالت، مدیریتِ واقعیتِ موجود است. در این وضعیت، هر نیرویی که از امکانِ نظم دیگری سخن بگوید، به‌ساده‌گی، غیرواقع‌بین، ناموجه و خیال‌پرداز جلوه داده می‌شود.  اما تاریخِ رهایی هرگز از بطنِ سازگاری آغاز نشده است. تمامِ پیش‌روی‌های بزرگِ تاریخ، در لحظه‌ی ظهورِ خود، در موقعیتِ اقلیت قرار داشتند. آن‌چه امروز بدیهی به‌نظر می‌رسد، دیروز ناممکن تلقی می‌شد. از همین‌رو، دفاع از اقلیت دفاع از یک موقعیتِ کمّی نیست؛ دفاع از امکان است. دفاع از این حقیقت که جهانِ موجود آخرین جهانِ ممکن نیست و تاریخ هنوز به پایان نرسیده است. 1. سیاست، اقلیت و مسأله‌ی حقیقت یکی از مهم‌ترین‌ موفقیت‌های هر نظم مسلط آن است که خود را نه هم‌چون یک نظم تاریخی...