مرگ پاپ!

امیر خوش‌سرور

خورخه ماریو برگولیو، زاده‌ی ۱۹۳۶ میلادی در بوئنوس آیرس آرژانتین که به افتخارِ «سنت فرانسیس آسیزی»؛ نماد فقر، طبیعت و صلح، نام او را برگزید و «پاپ فرانسیس» نامیده شد، رُخ در نقاب خاک کشید.

باری! فازغ از این‌که تاریخ مسیحیت هم‌چون تمامی ادیان سرشار از خون و خون‌ریزی‌ست، فارغ از این‌که دین، افیون توده‌هاست(و این جمله‌ی #کارل_مارکس بدون عنایت به جمله‌ی پیشین‌اش چه‌قدر کلیشه‌ای و نابسنده فهم شده است)، فارغ از این‌که کلیسا به‌عنوان یک «نهاد» هم‌چون تمامی نهادهای مذهبی بازمانده‌ی جان‌سختِ فورماسیونِ اقتصادی- اجتماعیِ پیشاسرمایه‌داری‌ست و... نامِ پاپ فرانسیس به‌موجب آن‌چه در هنگامه‌ی صدارت‌اش بر واتیکان انجام داد و اصلاحات را تا آن‌جا که در توان‌اش بود و شد، پیش بُرد به نیکی مانده‌گار است.

موضع‌گیری‌های او درباره‌ی «سرمایه‌داری افسارگسیخته»، قتل‎عامِ مردم غزه، مجازات اعدام، تغییرات اقلیمی، سیاست‌های ضدِ مهاجرت، LGBTQ+ و... آن‌هم در بطن یک نهادِ برآمده از دلِ «سنت» و هم‌چنین رویارویی‌‌های پیدا و پنهان‌اش با جناحِ محافظه‌کار واتیکان برای آن‌ها که #علیه_وضع_موجود و «تغییر» را نه یک پدیده‌ی آخرالزمانی که در فعلِ حال جاری و ساری می‌دانند، ستودنی‌ست.

در این‌جا اما بی‌راه نیست که متناسب با اخبار روزانه درباره‌ی مرگِ او، تاریخ کلیسا، انتخابِ پاپِ دیگر و... نگاهی هم سینما بی‌اندازیم. سه فیلم سینمایی ذیل پیش‌نهاد راقم این سطور برای آشنایی اندک با موضوع روز است:

Conclave، سال۲۰۲۴

درباره‌ی پشت‌پرده‌های انتخاب پاپ و جدال‌ جناح‌های مختلف در میان اسقف‌ها؛

The Two Pop، سال ۲۰۱۹

درباره‌ی رابطه‌ی پاپ بندیکتِ شانزدهم- پاپِ پیشین و مستعفی که به‌شدت محافظه‌کار بود- با پاپ فرانسیسِ اصلاح‌طلب و نوع نگرش‌های متفاوت آن‌ها؛

Spotlight، سال ۲۰۱۵

درباره‌ی سوءاستفاده‌ی جنسی کشیش‌های کاتولیک از کودکان در ماساچوست، پرده‌پوشیِ کلیسا و گزارش روزنامه‌ی بوستون گلوب در سال ۲۰۰۱.